انتخاب زبان
خیریه حمزه سیدالشهداء(ع) طرقبه
هر که در این سرا در آید، نانش دهید و از ایمانش مپرسید...

🏠 آدرس: استان خراسان رضوی - مشهد مقدس - طرقبه - میدان امام خمینی - جنب اداره پست - کدپستی: ۹۳۵۱۹۵۷۴۴۸
☎ تلفکس: ۳۴۲۲۴۵۸۸ - ۰۵۱
📲 شبکه های اجتماعی: ۰۹۳۷۳۱۹۶۱۰۰
📧 ایمیل: hssht.charity@gmail.com
💳 شماره کارت بانک پاسارگاد: ۵۰۲۲۲۹۷۰۰۰۰۹۵۷۳۲
نماد اعتماد الکترونیکی
تصاویر تبلیغاتی
گالری تصاویر
پیوندها
طبقه بندی موضوعی
آخرین نظرات
  • ۲۶ خرداد ۹۹، ۱۲:۳۱ - یحیی قادری
    خوب بود

۳۷ مطلب با موضوع «فعالیت های ما :: خدمات حمایتی» ثبت شده است

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبهرررررر

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۴ دی ۹۸ ، ۰۹:۲۰
موسسه خیریه حمزه سیدالشهداء(ع) طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۱ دی ۹۸ ، ۰۹:۰۱
موسسه خیریه حمزه سیدالشهداء(ع) طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۰ دی ۹۸ ، ۱۳:۳۷
موسسه خیریه حمزه سیدالشهداء(ع) طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۰ آذر ۹۸ ، ۰۹:۰۴
موسسه خیریه حمزه سیدالشهداء(ع) طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

افتتاحیه مدرسه اشرف السادات وفا - روستای چلقی - حاج حسین نوریفرد - خیریه حمزه سیدالشهدا طرقبه

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۰ آذر ۹۸ ، ۰۹:۰۱
موسسه خیریه حمزه سیدالشهداء(ع) طرقبه

خاطرات شهید حسین جمعی - کتاب باغ ماهی ها

... من به جبهه نیامدم مگر آن که امام عزیز را یاری کنم تا حکومت عدل علی(ع) را در سرتاسر گیتی برقرار کند و یا لیاقت پیدا کنم و به شهادت برسم. پیرو امام باشید و ولایت فقیه را تنها نگذارید.

مادر مهربانم! سلام گرم مرا بپذیر. ای کسی که شب های تاریک تا صبح، سر مرا بر دامن گذاشتی و با دست های مهربانت مرا نوازش کردی! نکند برای من گریه کنی که دشمن شاد شود. همچون زینب(س) با قامتی استوار و سری بلند، ندای الله اکبر را به گوش همه برسان.

سلام به برادران عزیزم. چون حسین، سربلند باشید و استوار. برای من گریه نکنید که دشمنان شاد نشوند.

همسر مهربانم! مرا ببخشید و حلال کنید که نتوانستم برای شما همسر خوبی باشم. سه سال بیشتر با هم زندگی نکردیم و در طی این مدت، من بیشتر در جبهه بودم. با وجود این، همواره شرمنده ی لطف بی دریغ شما هستم. همسر مهربانم! به همه بگو اگر خواستید برای من گریه کنید، برای آن آقایی گریه کنید که با لبان تشنه شهیدش کردند. این را به شما بگویم که من به آرزوی دیرینه ام رسیدم. ان شاالله راه کربلا که باز شد، شما و زهرا به زیارت مولا حسین(ع) بروید و سلام من را به مولایم اباعبدالله(ع) برسانید و به بانو زینب(س) بگویید: «بانو جان! حسین من هم شهید شد».

همسر مهربانم! تا جان در بدن دارید، پیرو امام خمینی و ائمه(ع) باشید که خط امام، خط ائمه است.

زهرا به محض این که توانست حرف بزند، قرآن و نماز را یادش بده. من دوست دارم زهرا تا جایی که می تواند، درس بخواند. او را با خود به دعای کمیل، ندبه، نماز جمعه و جماعت و به راهپیمایی ببر تا بداند شهدا به خاطر چه آرمان هایی جان خود را فدا کردند.

در پایان، باز هم تکرار می کنم، در تربیت زهرا هیچ کوتاهی نکنید که در برابر خدا مسئول خواهید بود. زهرا امانتی است در دست شما؛ از او آن چنان که اسلام می خواهد، نگه داری کنید و مواظب باشید تا کسی او را اذیت نکند.

 

منبع: کتاب "باغ ماهی ها" – داستان هایی واقعی از زندگی شهید حسین جمعی – مسئول محور برون مرزی بارزان عراقنویسنده: قاسم رفیعا / ناشر: توس گستر

 

پرداخت آنلاین - حمایت آنلاین - Donate

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۳ آذر ۹۸ ، ۰۹:۲۶
موسسه خیریه حمزه سیدالشهداء(ع) طرقبه

شهید حسین جمعی 16

دست محمود آقا توی گچ بود و نشسته بود گوشه ی اتاقک. باقرآقا با یک سطل پلاستیکی، داشت برای ماهی ها خوراک می ریخت. ماهی ها با هر مشت خوراک، تقلایی می کردند و به سمت استوانه های ریز قهوه ای هجوم می آوردند. فواره ها به کار افتادند و ماهی ها به هیجان. باقرآقا اومد کنار اتاقک چوبی ایستاد و این بار از بالا به ماهی ها نگاه کرد. اتاقک چوبی، روی ارتفاع واقع شده بود؛ یا نه، استخر ماهی ها توی گودی کنار یک چشمه ی قدیمی ساخته شده بود. حالا که کار باقرآقا تمام شده بود، می تونستیم با هم در مورد حسین حرف بزنیم. اتاقک چوبی، صاحب یک بخاری هیزمی، یک کمد قدیمی و یک گاز رومیزی بود و با یکی دو تا فرش قدیمی پوشیده شده بود. به خاطر زمستون، دور اتاقک چوبی رو پلاستیک کشیده بودند. بخاری می سوخت و چای آماده بود. باقرآقا سه تا چای ریخت و گفت: «ما خیلی قبل از جنگ، با هم رفیق بودیم. سید محمود که توی کوچه همسایه ی حسین بودند و ما هم سر کوچه با هم رفیق بودیم. ما سه تا همیشه دوست داشتیم با هم باشیم، اما نمی شد. حسین قبل از ما با دومین گروه بچه های طرقبه اعزام شده بود».

سید محمود خودشو جا به جا کرد و گفت: «من بعد از شهید جمعی اعزام شدم و باقرآقا هم... . راستی، شما با من بودی یا...؟ ما تا جایی با شهید جمعی بودیم؛ ولی نمی شد پا به پای حسین رفت. اصلاً کاری که او می کرد، از کس دیگه ای بر نمی اومد. لاقل از ما».

باقرآقا در حالی که چایی رو می گذاشت جلو من، گفت: «ما فقط گاهی می رفتیم بهش سر می زدیم. اونم تازه وقتی که مسئول پدافند هوایی غرب بود. همه با حیرت از حسین جمعی صحبت می کردند. از ما پرسیدند: «حسین جمعی همیشه این طوره؟» ما می پرسیدیم: «چه طوری؟» می گفتند: «تنها، عاشق، سرزنده و مقاوم». یک سری رفتیم دیدنش. یادته سید؟ بهش می گفتیم بابا حسین. یک نفر از افرادش گفت: «رفته چوب بیاره». گفت: «من صبح باهاش رفتم، کم آوردم. بعد از ظهر خودش تنها رفته». دیدیم از روی کوه داره با ماشین می آد. یک وانت پر از چوب خشک جنگلی، برای زمستون. کی باور می کنه یک فرمانده برای افرادش چوب جمع کنه که سرما نخورن؟»

باقرآقا نیم نگاهی به سید محمود کرد و گفت: «وقتی که اومد، این قدر خوشحال شد که انگار دنیا رو بهش دادن. ما باز دور هم جمع شده بودیم. گفت: «بریم حموم». ما هم مدت ها بود حموم نرفته بودیم. یه حموم صحرایی بود همون نزدیکی. رفتیم به کیسه کشی».

سید محمود، چای داغو هورت کشید و گفت: «پشتشو که می کشیدم، یکهو دیدم ناله ای کرد. نگاه کرد. نگاه کردم دیدم پهلوش پر از ترکشه. گفتم: «بابا! اینا چیه؟» گفتم که بهش می گفتیم بابا. گفت: «اینا جوشه. خوب می شه». باقرآقا نگاه کرد و گفت: «یعنی این قدر ما شوتیم که بعد این همه مدت، فرق جوش و ترکشو نمی فهمیم؟» به خنده و شوخی رد کرد. همیشه همین طور بود. ما نمی دانیم شهید جمعی چند با زخمی شد. بعضی می آیند چیزهایی تعریف می کنند که اصلاً قابل باور نیست. چون ما هر موقع همدیگر را می دیدیم، می گفتیم و می خندیدیم. طوری با ما می گفت و می خندید که انگار هیچ غمی ندارد. ولی همه ی غم های عالم در دل حسین بود. با وجود این که عاشقانه زن و فرزندش را دوست داشت، باید آن ها را مدت ها رها می کرد و به کیلومتر ها دورتر از مرز ایران و عراق می رفت».

گفت و گوی من و سید محمود و باقر آقا تا ساعت ها طول کشید. صدای جیرجیرک ها به گوش می رسید و ماهی ها هنوز لب می زدند. از دوردست، صدای آمد و شد اتومبیل ها به بازار می آمد. آنجا، مردم بی خبر، با آرامشی که نمی دانستند مدیون چه کسی هستند، مشغول بستنی خوردن داخل ماشین های گرم بودند و اینجا دو یار تنها که هیچ وقت فرصت نکرده بودند همدیگر را سیر ببینند، هنوز داشتند از حسین می گفتند.

ـ این آخری ها یک بار مرخصی هایمان به هم برخورد کرد. تازه ازدواج کرده بود. رفتیم و باهم تا نصفه شب گفتیم و خندیدیم. این آخرین باری بود که در طرقبه همدیگر را می دیدیم. دفعه ی بعد، مزارش را زیارت کردیم. ما لیاقت نداشتیم. همیشه چند گام از ما جلو تر بود. ما همیشه پا جای پای او می گذاشتیم؛ اما با سرعتی که او می رفت، اصلاً نمی شد پا به پایش رفت. او کوه مرد بود و ما... از پا افتاده هایی ناتوان. ما کجا و حسین کجا.

شب به نیمه رسیده بود که باغ ماهی ها را ترک کردم. خسته نبودم؛ دل شکسته بودم. دلم می خواست بیشتر برایش می نوشتم؛ ولی دیر به یادش افتادیم. ما همیشه دیر بیدار می شویم. وقتی که دیگر کاروان رفته است و ما تنها مانده ایم. چه قدر خواب ما سنگین است. حالا واقعاً بیداریم یا هنوز فکر می کنیم که بیدار شده ایم؟ یک نفر مرا نیشگون بگیرد!

 

منبع: کتاب "باغ ماهی ها" – داستان هایی واقعی از زندگی شهید حسین جمعی – مسئول محور برون مرزی بارزان عراقنویسنده: قاسم رفیعا / ناشر: توس گستر

 

پرداخت آنلاین - حمایت آنلاین - Donate

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۳ آذر ۹۸ ، ۰۸:۵۹
موسسه خیریه حمزه سیدالشهداء(ع) طرقبه

شهید حسین جمعی 15

شوخی نیست. یک عدد نیست، یک عمر است. این قدر فاصله افتاد بین من و حسین. از اون روز سردی که بدن خون آلود حسین رو بعد از سیزده روز تحویل ماشین ها دادیم و باهاش وداع کردیم، بیست و دو سال می گذرد. من نمی دانم چرا نیامدم؛ ولی بالاخره بعد از بیست و دو سال آمدم. به راننده گفتم: « اخوی! اگه میشه، سر مزار شهدای طرقبه منو پیاده کن».

از سرسبزی مزار شهدا خوشم اومد. چه حالی می کنه، حسین! اینجا واسه خودش بهشته. من چرا این همه سال نیومدم، نمی دونم. من دیگه حالا بچه نبودم که حسین بهم بگه بچه. حالا پیر شده بودم. از همون ردیف اول به عکس ها و اسم ها نگاه کردم؛ کوثری، ضرغام زاده،... . ردیف به ردیف رفتم جلو. همه شبیه حسین بودن؛ خوش تیپ و خوش قیافه. ای بابا! این خاک چی می سازه!

وای خدای من! حسین تکون نخورده بود. توی قاب آلومینیومی، با همون نگاه همیشگی و همون سن و سال، رفیق عزیزمو پیدا کرده بودم؛ ابوزهرا.

کُرد ها بهش می گفتند ابوزهرا. ما می گفتیم ابوالفضل؛ آن ها می گفتند ابوزهرا؛ یعنی پدر زهرا.  از بس ورد زبونش زهرا بود. آخرین باری که اومده بود مرخصی، بدجوری دل بسته ی زهرا شده بود. دختر، دل پدرو می بره؛ مخصوصاً وقتی به شیرین زبونی بیفته. یک بند از زهرا حرف می زد. این قدر که بهش می گفتند ابوزهرا.

ابوزهرا! من اومدم. راستی از زندگی زن و بچه ت راضی هستی؟ دیدی گفتم این قدر نگران نباش؟ ای ول بابا! تو که زنای شهرتو می شناختی. نمی گفتی عین شیر، پای زندگی آدم وای می ایستن؟ خوب، دیگه چه خبر؟ راستی، دیروز حاج حسینو دیدم. چی؟ آره راس می گی. جنگ تموم شده؛ بیست و چند ساله. ببخشید! منظورم حاج جواد میرزایی بود؛ مسئول محور قدس. فقط تو حاج حسینی. داشت حسابی بحثمون بالا می گرفت. نمی دونم چند دقیقه بود کنار من و حسین واستاده بود. یه جوون از همونا که عکساشون تو قاب بود. گفت: «شهید جمعی رو می شناختید؟»

گفتم: «آره. شما چی؟»

گفت: «نه. خیلی کم. همون قدر که همه ی طرقبه ای ها همدیگه رو می شناسن. خوب، من تازه بیست و دو سالمه».

گفتم: «خوب، منم درست نشناختمش؛ ولی با هم دوست بودیم؛ یعنی هم رزم بودیم؛ یعنی هم سنگر. نه، من نمی شناختمش. می دونی خونه ش کجاست؟»

گفت: «آره».

و آدرسو نشونم داد. تردید داشتم برم یا نرم. بعد بیست و دو سال چی بگم. نمی گن تو چه طور رفیقی بودی که حالا پیدات شده؟ ولی کنجکاو بودم. توی این بیست و دو سال، یک لحظه حسینو از یاد نبردم. من اون ور کشور بودم و حسین این ور کشور. توی این مدت، چند بار اومده بودم زیارت امام رضا(ع)، ولی هر بار یه مانع پیش پام بود. یا زمان، یا حس، یا... . بهونه کم نیست.

حالا من جلوی خونه شهید جمعی بودم. دو تا زنگ بود. اونه یا اینه؟ کدوم زنگو بزنم؟ چی بگم؟ یک اتومبیل توقف کرد. یک خانومم از اتومبیل پیاده شد. گفت: «با کسی کار داشتید؟»

گفتم: «منزل شهید جمعی اینجاست؟»

گفت: «بفرمایید! من همسرشونم».

آروم باشید. گفتم: «من هم رزم شهید جمعی هستم. من... من... زهرا خانوم چه طوره؟»

خندید. گفت: «بفرمایید! با همسرشون داخل خونه هستند».

ـ همسرشون؟

حاج حسین! داماد دار شدی. ای ول! پس حتماً می آم.

گفتم: «شما بفرمایید، من بر می گردم. دست خالی که نمی شه. نامردیه. آدم بره داماد رفیقشو ببوسه، چی بگه؟»

حاج خانوم خیلی اصرار کرد که راضی به زحمت نیست؛ ولی مگه من می تونستم.

من بعد از بیست و دو سال اومدم. یک خانواده دیدم که مثل شیر، پای شرافت شهیدشون وایستاده بودن. مبارزه کرده بودن و هنوز مبارزه می کردن. حسین! تو رفتی و بردی. من موندم و... .

توی خیابون شلوغ و پر رفت و آمد طرقبه و مغازه های پر زرق و برق اون، دوباره اون جوونو دیدم. گفت: «حاج آقا! منزل شهید جمعی رو پیدا کردید؟»

ما می گفتیم جمعی(با فتح جیم)؛ این ها می گن جمعی(با ضم جمعی). ولی فرقی نمی کنه. هر دوتاش قشنگه. تازه، جوون با یک لهجه ی شیرینی حرف می زد که بدجوری آدمو به یاد شهید جمعی می انداخت. گفتم: «آره پسرم! گفتی بیست و دو سالته؟ یعنی درست وقتی شهید جمعی رفته؟»

ـ آره. من همون سال به دنیا اومدم. جالبه نه؟

ـ آره. خیلی جالبه. ببینم! از کجا می تونم یک کادو بخرم؟

انگار جوون طرقبه ای با من می اومد تا راهو بهم نشون بده. همون طور که بیست و دو سال پیش، شهید جمعی راهو بهم نشون داد. چند تا از این جوونای بیست و دو ساله، راهو درست می رن؟ چند تا راهو غلط می رن؟ چند تا به دیگرون راه درستو نشون می دن؟ حسین از این معدود آدمای روزگار بود.

 

منبع: کتاب "باغ ماهی ها" – داستان هایی واقعی از زندگی شهید حسین جمعی – مسئول محور برون مرزی بارزان عراقنویسنده: قاسم رفیعا / ناشر: توس گستر

 

پرداخت آنلاین - حمایت آنلاین - Donate

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۳ آذر ۹۸ ، ۰۸:۴۸
موسسه خیریه حمزه سیدالشهداء(ع) طرقبه

شهید حسین جمعی 14

حسین آقا نگاه کن! اون ستاره که داره می درخشه، تویی! اون دوتا که کنار هم اند. اونی که سوسو می زنه، منم. گفته بودی می آم. من باور نکردم. هرچند که دیگه حالا حق ندارم باور نکنم. من که زیاد با تو نبودم که باور کنم همیشه با منی. دیگه دارم فکر می کنم بین اون حسین آقا که توی اون چند ماه دیدم، با این حسین آقا که یک عمره دارم باهاش زندگی می کنم، خیلی فرق وجود داره. تو بگو کدومش واقعی ترن. تو هم نگی، من می دونم این یکی واقعی تره. من همه ش حسش می کنم. همه ش سایه ی مهربونشو و روی دوشم احساس می کنم. همه جا هست و توی هر موقعیتی.

یادته اون روز توی حرم، اون حدیث زیبا از امام رضا(ع) که «در مقابل مشکلات و گرفتاری ها صبور باشید»؟ و اون شبی که اومدی به خوابم و من انگشتتو محکم گرفتم و قسمت دادم که باید بگی چی به درد آدم می خوره و تو خیلی آروم و آهسته توی گوشم نجوا کردی که: «مگه امروز توی حرم اون حدیثو نخوندی؟ تو خودت می دونی. به نگاهت اعتماد کن».

آه حسین آقا! من هیچ احساس تنهایی نکردم. همیشه تو با منی؛ مثل همیشه که با من بودی؛ مثل وقتی برای زهرا خواستگار اومده بود و جواب نمی داد. حتی منم هر چی می گفتم، فقط می گفت: «بابا باید اجازه بده».

من یک لحظه شک کردم. گفتم نکنه تو نیای. نکنه اینا همه خوابه و من خیالاتی شدم. اما وقتی توی عروسی زهرا شرکت کردی و با یه عطر بهشتی اونا رو متبرک کردی، نه من و نه هیچ کس دیگه نمی تونه بگه حسین آقا اینجا نیست. حالا نه من، نه زهرا، نه آقا رسول، نه در و دیوار این خونه، هیچ کدوم نبود تو رو احساس نمی کنیم. تو همیشه اینجایی. مثلاً الآن رو به روی من نشستی و داری دونه های تسبیحو نگاه می کنی و ذکر می گی.

صبح اذون می گی، هم صدا با موذن پیر شهر. کبوترات هر روزی پشت بوم خونه پرواز می کنن. یه روز یاکریم می آد روی ایوون لونه می کنه، یه روز گنجشک به شیشه ی خونه نوک می زنه، یه روز چند تا پروانه با هم روی سر زهرا می رقصند، یه روز... . این همه تو اینجایی. خیلی بیشتر از وقتی که مثلاً بودی!

بی بی همیشه تا یه شب پره می اومد تو خونه، می گفت: «آزارش ندید. شاید روح حسین آقا باشه...».

حالا هر روز و هر دم تو اینجایی. یک بار به شکل یک قاصدک، یک بار به شکل نسیم، یک بار به شکل خواب، یک بار به شکل اون درویش که صداش بوی ملکوت می داد، یک بار به رنگ صدای یک موذن پیر، و یک بار به شکل یک پرستو که بالش شکسته بود. تو همیشه اینجایی. همیشه.

 

منبع: کتاب "باغ ماهی ها" – داستان هایی واقعی از زندگی شهید حسین جمعی – مسئول محور برون مرزی بارزان عراقنویسنده: قاسم رفیعا / ناشر: توس گستر

 

پرداخت آنلاین - حمایت آنلاین - Donate

۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۹۸ ، ۱۲:۳۷
موسسه خیریه حمزه سیدالشهداء(ع) طرقبه

شهید حسین جمعی 13

قاطرها از کمرکش کوه بالا می رفتند. دیگر ناله ی حسین شنیده نمی شد. چند دقیقه پیش، صدای ناله ای داشت دیوانه ام می کرد. دائم آب می خواست. داشت خورشید طلوع می کرد و خیلی زود صدای هلیکوپترها و هواپیماها بلند می شد. ما باید هرچه زودتر منطقه را ترک می کردیم؛ چون یک ساعت بعد از عملیات زمینی، بمباران منطقه شروع می شد. حالا صدای رود زلال زیر پایمان به وضوح به گوش می رسید. زلال که می گویم، ندیده می گویم. احساس می کنم صدای آب زلال با صدای آب گل آلود فرق می کند. انگار حسین هم این صدا را می شناخت و داشت ناله می کرد. خون زیادی ازش رفته بود. من فقط می دانستم او هم حسین است. حالا دیگر صدایی از او بلند نمی شد. سکوت بود و نسیمی که می وزید و صورت های ما را نوازش می داد. اگر در خانه بودم، بهترین هوایی بود که می توانستیم داشته باشیم.

قاطرها از کمرکش کوه بالا می رفتند. سایه ی بدن های پاک شهدا که بر روی قاطرها آرام گرفته بودند و ما نفس زنان دنبال قاطرها حرکت می کردیم، حس عجیبی داشت. تمام راه آمده را باید برگشتیم. سیزده روز را آمده بودیم برای چند ساعت و حالا باید سیزده روز بر می گشتیم شاید برای همیشه. هشت روز راه بود از سر مرز تا بارزان. محور بارزان با مسئولیت ابوالفضل، چهار روز تا محور قدس فاصله داشت. وظیفه ی ما ضربه زدن به دشمن از پشت سر بود. مسئول محور قدس، حاج حسین بود. اینجا همه اسم مستعار داشتند. نه ابوالفضل اسمش ابوالفضل بود، نه حاج حسین حاج حسین. من این ها را بعداً فهمیدم. کُردها پول می گرفتند و با ما همکاری می کردند. ما مجبور بودیم دشمن را در این منطقه سرگرم کنیم تا بچه ها در جنوب بتوانند مبارزه کنند. ما مجبور بودیم هفاد هزار نیرو را در مرز کردستان زمین گیر کنیم تا دشمن هم مجبور شود نیروهایش را تقسیم کند. اولین باری که ابوالفضل را دیدم، از ابهت و نیرویی که در نگاهش نهفته بود، متعجب شدم. نه زیاد می خندید، نه زیاد اهل حرف زدن بود. بیشتر ترجیح می داد تنها باشد.

آن شب قرار بود از سه محور به شهر دیرلوک عراق حمله کنیم. شب اربعین بود که به محور قدس رسیدیم. سیزده روز راه رفته بودیم. حتی از یک روستای ترکیه هم عبور کردیم. گاهی احساس می کردیم ممکن است از سوریه سر در بیاوریم. بچه های ژاندارمری به همراه تعدادی از دانشجویان دانشگاه امام صادق(ع) و ما که مثلاً تجربه ی بیشتری داشتیم. یکی دوتا از بچه ها حسابی نور بالا می زدند و ابوالفضل که دائماً نور بالا می زد. قرار بود روز را در غاری بگذارنیم و شب از سه محور به دشمن حمله کنیم. اولین باری که ابوالفضل با من حرف زد، صبح آن روز بود. زیر دیگ حمام را روشن کردم که زودتر از بقیه دوش بگیرم. دیگ، کنار چشمه ی آب بود و پتویی که مثلاً حمام. فقط کافی بود از دیگ آب برداری و بریزی روی سرت و حال کنی. دیگ را که روشن کردم، او را دیدم که از نُک قله مثل نقطه ای در حال پایین آمدن است. ابوالفضل بود. وقتی نزدیک شد، از همان بالا گفت: «دستت درد نکنه بچه! دیگو برای ما روشن کردی؟ خواستم بگم نه، گفتم آره». بعد در حالی که خجالت می کشیدم توی چشماش نگاه کنم، با خودم گفتم ای بابا، اینم که نوربالا می زنه. دو تا حسین، یک ابوالفضل. به عباس حاتمی گفتم: «دو تا حسین، یک ابوالفضل».

گفت: «چی؟»

گفتم: «هیچی».

عباس رَمَق نداشت. قاطرها را هِی می کرد و از کمرکش کوه بالا می رفت. دوباره گفت: «چی گفتی؟»

گفتم: «هیچی».

من با ابوالفضل نبودم؛ ولی می گفتند زیر پای آن ها نارنجک انداخته اند و ابوالفضل در جا شهید شده. حسین هم به شدت زخمی شده بود و ما که بلد نبودیم خون مجروح را بند بیاوریم، فقط آن ها را حرکت دادیم و با خود آوردیم. کُردها می گفتند رهایشان کنید و یک ساعت دیگر هلیکوپتر ها می آیند. عباس، ابوالفضل را به دوش گرفته بود و دائم می گفت: «فردا جواب زهرا رو چی بدم!» اشک می ریخت و بدن خون آلود ابوالفضل را به خود می کشید. دوباره گفتم: «دوتا حسین، یک ابوالفضل».

عباس دوباره گفت: «چی گفتی؟»

گفتم: «شب اربعین دو تا حسین شهید شدن، یک ابوالفضل».

عباس خودش را رساند به قاطر حسین و ناله کرد: «حسین جان! حالت خوبه داداش؟ حسین! حسین ما رو تنها نذار. حسین جان، پاشو! حسین ما داریم می رسیم»

و لابد منظورش سیزده روز بود.

حسین دیگه ناله نمی کرد. دیگر آب نمی خواست. صدای آب زلال از ته دره به گوش می رسید. معلوم بود آب زلال است. عباس نشست. حاج حسین نهیب زد: «پاشو عباس! الآن هلیکوپترها می آن».

و عباس بلند شد؛ در گرگ و میش صبح، با شانه های لرزان. من دوباره گفتم: «دوتاحسین، یک ابوالفضل».

عباس به من نزدیک شد و در حالی که بلند بلند گریه می کرد، گفت: «سه تا حسین».

من هم به گریه افتادم و گفتم: «نه! ببین! دوتا حسین، یک ابوالفضل».

عباس می لرزید و گریه می کرد. به من نزدیک شد و گفت: «بچه! بذار یه رازی رو برات بگم. اسم واقعی ابوالفضل، حسینه؛ حسین جمعی. حالا بگو باز دو تا حسین، یک ابوالفضل».

من حساب کردم شب اربعین سه تا حسین دادیم. بعد گفتم: «عباس! تو که حسین نیستی؟»

گفت: «اگه بودم که نبودم!»

ـ پس حاج حسین چی؟

ـ خوب، اگه بود که نبود!

من شاید قانع شدم، شاید نشدم. به هر حال، من هم نبودم؛ وگرنه نبودم.

قاطرها به یال رسیده بودند که صدای بمباران دیرلوک به گوشمان رسید. صبح داشت از راه می رسید.

 

منبع: کتاب "باغ ماهی ها" – داستان هایی واقعی از زندگی شهید حسین جمعی – مسئول محور برون مرزی بارزان عراقنویسنده: قاسم رفیعا / ناشر: توس گستر

 

پرداخت آنلاین - حمایت آنلاین - Donate

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۹۸ ، ۱۲:۳۱
موسسه خیریه حمزه سیدالشهداء(ع) طرقبه
آرشیو گالری تصاویر